Het debat, de emotie en de foute indeling

Laatst nam ik het op Twitter op voor DE VRIJHEID van meningsuiting van holocaustontkenners en de vrijheid dat deze ergens een lezing kunnen houden. Bepaalde mensen reageren dan emotioneel (‘ik word misselijk van je’, ‘ik block je’) en denken of verwijten me expres dat ik dan zelf de holocaust ontken.

Die mensen delen je, heel menselijk, in bij een stam. Terwijl ik alleen maar vind dat over elk onderwerp vrijuit gedebatteerd mag worden. Het is een keuze voor vrijheid, niet voor een standpunt – en ja, ik weet dat die holocaust is gebeurd. Maar ik kan iemand niet verbieden een andere mening te hebben. Net als ik weet dat Allah niet bestaat, maar wel vind dat mensen in die sprookjes mogen geloven en die sprookjes niet wil verbieden. Onwaarheden kun je niet verbieden, dan kom je op een gedachtenpolitie uit. En waarom de ene onwaarheid wel verbieden en de ander niet?

Het doet me allemaal aan dit citaat denken uit de roman Verbeeld je van Joseph Heller:

“Mag iemand in onze vrije, democratische maatschappij ooit een onorthodox standpunt erop na houden?”, vroeg Socrates tijdens het vooronderzoek aan [rechter] Anytus.

“Natuurlijk wel”, luidde het antwoord. “Er bestaat hier volledige vrijheid van meningsuiting. De mensen mogen best een onorthodox standpunt erop nahouden, mits het maar een orthodox onorthodox standpunt is.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s